เช้าวันนี้ฉันลืมตาขึ้นพร้อมๆกับความเหงาที่นอนกอดฉันเมื่อคืนนี้    ฉันอยู่คนเดียวในขณะที่หมอนใบนั้นของเขายังวางไว้เคียงข้างหมอนที่ฉันนอนหนุน...  ฉันไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน   ไปกับใคร และสบายดีมั๊ย    เขาจะรู้บ้างไหมว่าเช้านี้ฉันเหงา..เศร้า..มากเพียงไหน   ฉันเดินไปที่หน้าต่างแล้วมองลอดผ้าม่านสีอ่อนๆออกไป  ภาพวิวจากคอนโดชั้น 8 มันสวยดีนะ  ฉันมองเห็นคนและรถราวิ่งกันกวักไกว่..  ในขณะที่ใครหลายๆคนกำลังรีบเร่ง  แต่ฉันกลับกำลังอ่อนแรง    ลมโชยๆพัดผมยาวสลวยของฉันปลิวเป็นระยะๆ  แสงแดดรำไรสาดส่องมาที่ใบหน้าฉัน  หยดน้ำตาแห่งความคิดถึงสะท้อนรับกับแสงแดด เป็นประกายแสงแห่งความเสียใจ..  ฉันมองออกไปแล้วรำพันว่า "เขาอยู่ที่ไหนนะ"   ดวงตากลมโตของฉันมองหาอย่างไร้ความหวัง..  ฉันเดินกลับมาแล้วเอนกายนอนลงบนเตียง   หยิบเซลโฟนของฉันมาดูภาพของเขา  รอยยิ้มของเขา  ดวงตาคู่นั้นของเขา  อุ้งมือที่ฉันคุ้นเคย  ร่างกายที่เคยแนบชิด   ไม่มีอีกแล้ว....  เขาทอดทิ้งให้ฉันจมอยู่กับความทุกข์อย่างไร้จุดหมายปลายทาง  เหมือนเรือน้อยที่เคว้งคว้างอยู่กลางทะเล  ไม่รู้ว่าคลื่นลมแรงจะพัด และซัดให้ฉันจมดิ่งลงสู่เบื้องล่างเมื่อไหร่...  คลื่นลูกแล้วลูกเล่าที่ซัดเข้ามา  มันทำให้ฉันอ่อนแรง  แต่ฉันก็กัดฟันอดทนลอยล่องต่อไปให้เจอฝั่งฝันเข้าสักวัน... ฉันนอนเอี้ยวตัว  มองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง  แต่ภาพและมุมมองเปลี่ยนไป..  ฉันมองเห็นท้องฟ้าที่แต่งแต้มไปด้วยเมฆสีขาว  เป็นปุยนุ่มๆ   ฉันยิ้มเมื่อเห็นเมฆก้อนหนึ่งเป็นรูปหมา   สัตว์เลี้ยงน่ารักที่เขาชอบ.. มองท้องฟ้าสีครามที่ตัดกับปุยเมฆสีขาวมีแสงแดดสาดส่องกลีบเมฆเป็นแสงสว่างวาบ  ฉันรู้แล้วว่านอกหน้าต่างนั่นมีอะไรมากมาย..ที่รอให้ฉันค้นหา  รอให้ฉันได้เรียนรู้  รอให้ฉันได้สั่งสมประสบการณ์ใหม่ๆ  ฉันจะลุกขึ้นยืนแล้วนะ  ฉันจะไม่นอนรอสิ่งที่มองไม่เห็น   ฉันจะสู้ต่อไป  ถึงแม้จะรู้ว่าปลายทางที่ฉันเดินจะมืดมนก็ตาม.........