ลมหนาวปลายปีหวนกลับมาเยือนอีกครั้ง   จะต่างกันก็ตรงที่ว่า  ทุกครั้งฉันมีคนคอยกอดคลายหนาว  แต่ปีนี้ ฉันเดินฝ่าลมหนาวเพียงลำพัง                 ฉันเดินเดียวดายอยู่บนฟุตบาท  ลมหนาวพัดแรงมาเป็นระยะตามแรงรถที่วิ่งกวักไกว่   ฉันเดินกอดอกแน่น โน้มตัวเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆผมฉันปลิวลู่ไปด้านหลัง   แรงลมพัดทำให้ฉันโซเซได้อย่างไม่น่าเชื่อ   ฉันเดินอยู่ที่เดิม  ที่ที่ฉันคุ้นเคย  และมาเยือนอยู่เสมอยามที่ฉันเศร้าใจ...  ณ สะพานแห่งนี้  เป็นสถานที่มีชื่อเสียงในเมืองกรุง  เป็นตัวแทนโลกยุคใหม่   ทอดตัวยาวเหนือลำน้ำเจ้าพระยา  ยืนหยัดอยู่ได้ด้วยสลึงเพียงไม่กี่เส้น   แน่นอนว่าที่ฉันพูดถึงคือ สะพานพระรามแปด   ใครจะรู้ว่าสะพานที่ดูเหมือนมีค่าแค่เพียงให้รถราวิ่งผ่านไปมา จะมีความหมายสำหรับใครบางคนอย่างฉัน        ฉันกลับมายืนตรงนี้คนเดียวที่นี่ เป็นครั้งที่ 9 แล้ว สะพานแห่งนี้มีมนต์สะกด  หากเรายืนอยู่กลางสะพาน  แล้วปล่อยอารมณ์ไปตามสายน้ำที่ไหลพริ้วรับกับแสงนีออน  เป็นเหมือนลำแสงยุกยิกคอยสะกดจิตให้นึกถึงความหลัง  เมื่อปล่อยใจไปตามสายลมแล้ว ทำให้อยากพูดอะไรต่อมิอะไรให้คนที่อยู่ใกล้ๆได้ฟัง   ความน่าฉงนอยู่ที่  ทำไมคนเราจึงเก่งจังนะ  สามารถสร้างอะไรใหญ่โตได้มากมาย  แต่หัวใจดวงเล็กๆของฉันเพียงนิดเดียว  กลับแก้ปัญหาหรือจะสร้างอะไรใหม่ๆช่างยากเย็นเหลือเกิน  ฉันอยากจะหยุดคิดถึงเขา และอยากจะเริ่มต้นใหม่ พบอะไรใหม่ๆ แต่หัวใจไม่เคยตอบสนองเลย   ฉันเป็นคนไร้หัวใจหรือเปล่า????  หรือว่าฉันลืมคำว่ารักไปแล้ว  ในเวลาที่ฉันต้องเผชิญโลกใบนี้เพียงลำพัง   ฉันอยากให้ความรู้สึกดีๆกลับมาอีกครั้ง  ใครบางคนคนนั้น  คนที่เหมาะสม  คนที่คู่ควร....

  เค้าไม่ใช่ผู้ชายที่ดีเลิศเลอเพอเฟค  เค้าไม่ใช่คนเก่งและรักฉันแบบทุ่มเท  แต่เรือ่งของความรักบางทีก็ไม่จำเป็นต้องมีเหตุผล ฉันรู้แต่ว่าฉันอยู่กับเขาแล้วมีความสุขก็แค่นั้น  ทุกวันนี้ฉันนึกถึงแต่เรื่องดีๆระหว่างเราสองคน  ทุกที่ที่เราไป  ทุกวินาทีแห่งความสุข  ย้อนนึกกลับไปวันนั้น  ที่เค้าตอบรับกับแฟนเก่าของฉันว่าเค้าจะดูแลฉันให้ดี และจะไม่ทำให้ฉันร้องไห้  จะไม่ทอดทิ้ง  และยังนึกไปถึงวันที่เค้าตื่นมากลางดึกแล้วกอดตัวเราไว้แน่น และพูดว่า อย่าทิ้งเซนต์ไปนะ เซนต์ฝันร้ายว่าถูกทิ้งไป... วันวาเลนไทน์ที่ฉันทำงานกลับมาเหนื่อยๆ แต่เขากลับเหนื่อยกว่าที่ต้องวิ่งไปซื้อดอกกุหลาบและวางไว้ทั่วห้อง พร้อมหมอนสีแดงเขียนว่า I love U สามใบมาเซอร์ไพร์ส   วันเกิดฉันเค้าโทรหาพี่ชายฉันให้ซื้อเค้กมาเซอร์ไพร์ส  ส่วนตัวเขาซื้อแหวนทองคำ มาสวมที่นิ้วนางซ้ายต่อหน้าพี่ชายฉัน   นึกถึงวันที่เราลำบากมาด้วยกัน  สร้างเนื้อสร้างตัวเปิดร้านเกม 3 ร้านและร้านอาหรจนคนระแวกนั้นรู้จักเราไปทั่ว...  เค้าเป็นเด็กเสมอในสายตาฉัน   แต่ฉันก็รู้สึกเอ็นดูและอยากที่จะเทคแคร์ห่วงใยใส่ใจ...เค้าเป็นเดือดเป็นร้อนเสมอเมื่อมีใครมากร้ำกรายฉัน  เค้าคุ้มครองดูแลฉันได้  และไม่เคยทำร้ายหรือนอกใจฉันเลยแม้กระทั่งวินาทีสุดท้ายที่เราสองคนอยู่ด้วยกัน...เขาจากไปด้วยเหตุผลส่วนตัว  บางทีอาจเพราะเราอยู่มาจนถึงจุดอิ่มตัว  หรือไม่ก็เพราะครอบครัวเขาที่อยากให้เราแยกจากกัน  ฉันไม่โทษพระเจ้า  ฉันไม่โทษโชคชะตา  ฉันไม่โทษดินโทษฟ้า  แต่ฉันโทษตัวเอง  ฉันมองข้ามเธอไปหรือเปล่า หรือที่ดูแลเอาใจใส่มันน้อยเกินไป  ฉันรักเธอไม่มากพอใช่ไหม  ฉันจู้จี้ไปหรือเปล่า หรือเพราะฉันเอาแต่ใจ  ทำไม...ทำไม...ฉันถึงไม่ดีพอ........