ฉันอยากให้เขาได้อ่านบทความหน้านี้   เหลือเวลาอีกเพียง 8 วันเท่านั้น   ที่ฉันสัญญากับเขาว่า ฉันจะรอเขาหนึ่งปี จะไม่คบใคร  เหลืออีกเพียง 8 วัน แต่มันเหมือนยาวนานมาแล้ว8ปี ที่เขาทิ้งฉันไป  แม้เวลาจะผ่านไปเพียงหนึ่งปี แต่เวลา ไม่เคยทำให้ฉันลืมเขาได้เลย วันที่ฉันร้องไห้ ในอ้อมอกเขา ยามที่ฉันป่วยไข้ เขาเช็ดตัว ดูแลให้ ยามที่ฉันท้อแท้ เขาให้กำลังใจ  แต่ยามที่เขาอยากไป ฉันไม่เหลืออะไรอีกเลย  8 วันที่เหลือ ฉันอยากเห็นหน้าเขาอีกครั้ง เขาไม่รู้หรอกว่า ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา ฉันขาดความอบอุ่นมากแค่ไหน  ฉันใช้ชีวิตอยู่ไปโดยไร้จุดหมาย  หมดกำลังใจ  ฉันบ้าบิ่น และสนุกเหมือนคนไร้สติ  แต่รู้บ้างไหมว่า ข้างในฉันปวดร้าว  อยากเพียงได้โอบกอดเธออีกครั้ง  แม้จะเป็นเพียงเวลาสั้นๆ แต่ก็ขอแค่ได้อยู่ใกล้กันเป็นนาทีสุดท้าย  ก่อนจากกันไปชั่วนิจนิรันดร์    รักเซนต์เสมอ ... เพราะไม่มีใครให้ชีวิตใหม่แก่ฉันได้เหมือนเขา............

เช้าวันนี้ฉันลืมตาขึ้นพร้อมๆกับความเหงาที่นอนกอดฉันเมื่อคืนนี้    ฉันอยู่คนเดียวในขณะที่หมอนใบนั้นของเขายังวางไว้เคียงข้างหมอนที่ฉันนอนหนุน...  ฉันไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน   ไปกับใคร และสบายดีมั๊ย    เขาจะรู้บ้างไหมว่าเช้านี้ฉันเหงา..เศร้า..มากเพียงไหน   ฉันเดินไปที่หน้าต่างแล้วมองลอดผ้าม่านสีอ่อนๆออกไป  ภาพวิวจากคอนโดชั้น 8 มันสวยดีนะ  ฉันมองเห็นคนและรถราวิ่งกันกวักไกว่..  ในขณะที่ใครหลายๆคนกำลังรีบเร่ง  แต่ฉันกลับกำลังอ่อนแรง    ลมโชยๆพัดผมยาวสลวยของฉันปลิวเป็นระยะๆ  แสงแดดรำไรสาดส่องมาที่ใบหน้าฉัน  หยดน้ำตาแห่งความคิดถึงสะท้อนรับกับแสงแดด เป็นประกายแสงแห่งความเสียใจ..  ฉันมองออกไปแล้วรำพันว่า "เขาอยู่ที่ไหนนะ"   ดวงตากลมโตของฉันมองหาอย่างไร้ความหวัง..  ฉันเดินกลับมาแล้วเอนกายนอนลงบนเตียง   หยิบเซลโฟนของฉันมาดูภาพของเขา  รอยยิ้มของเขา  ดวงตาคู่นั้นของเขา  อุ้งมือที่ฉันคุ้นเคย  ร่างกายที่เคยแนบชิด   ไม่มีอีกแล้ว....  เขาทอดทิ้งให้ฉันจมอยู่กับความทุกข์อย่างไร้จุดหมายปลายทาง  เหมือนเรือน้อยที่เคว้งคว้างอยู่กลางทะเล  ไม่รู้ว่าคลื่นลมแรงจะพัด และซัดให้ฉันจมดิ่งลงสู่เบื้องล่างเมื่อไหร่...  คลื่นลูกแล้วลูกเล่าที่ซัดเข้ามา  มันทำให้ฉันอ่อนแรง  แต่ฉันก็กัดฟันอดทนลอยล่องต่อไปให้เจอฝั่งฝันเข้าสักวัน... ฉันนอนเอี้ยวตัว  มองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง  แต่ภาพและมุมมองเปลี่ยนไป..  ฉันมองเห็นท้องฟ้าที่แต่งแต้มไปด้วยเมฆสีขาว  เป็นปุยนุ่มๆ   ฉันยิ้มเมื่อเห็นเมฆก้อนหนึ่งเป็นรูปหมา   สัตว์เลี้ยงน่ารักที่เขาชอบ.. มองท้องฟ้าสีครามที่ตัดกับปุยเมฆสีขาวมีแสงแดดสาดส่องกลีบเมฆเป็นแสงสว่างวาบ  ฉันรู้แล้วว่านอกหน้าต่างนั่นมีอะไรมากมาย..ที่รอให้ฉันค้นหา  รอให้ฉันได้เรียนรู้  รอให้ฉันได้สั่งสมประสบการณ์ใหม่ๆ  ฉันจะลุกขึ้นยืนแล้วนะ  ฉันจะไม่นอนรอสิ่งที่มองไม่เห็น   ฉันจะสู้ต่อไป  ถึงแม้จะรู้ว่าปลายทางที่ฉันเดินจะมืดมนก็ตาม.........

ฉันเฝ้าถามตัวเองว่า  วันนี้  เมื่อไม่มีเขา  ไม่มีใคร  แล้วฉันอยู่ได้ไหม    แน่นอนคำตอบคืออยู่ได้   แม้มันจะเป็นวันที่เศร้าๆ  เหงาๆ  แต่มันก็ยังดีกว่าการต้องทนอยู่กับใคร  แบบไม่มีทิศทาง   และไม่มีวันเป็นไปได้    ฉันไม่อยากอดทน  ไม่อยากเจ็บปวด  และไม่อยากร้องไห้    ฉันพอแล้ว  เวลามันหมดแล้ว....

     หลายคนบอกว่าแค่ฉันเกิดมาก็ผิดแล้ว   ก็แน่หละพระเจ้ากลั่นแกล้งฉันเสมอ   แต่ฉันไม่ย่อท้อต่อชะตาชีวิตหรอก   ฉันไม่ยอมแพ้แม้ฉันจะอ่อนแรง  ฉันอยากร้องไห้ฟูมฟาย  เป็นครั้งสุดท้าย  แล้วพรุ่งนี้ที่ฉันลืมตาขึ้น   ฉันจะไม่ร้องไห้อีกต่อไป   ฉันจะผ่านอดีตที่โหดร้าย  แล้วเดินหน้าเผชิญกับโลกความเป็นจริง  เพียงลำพัง....................